Zwanger zijn: mijn eerste trimester

Posted on 2 min leestijd 161 views

Hoe ik de eerste weken heb ervaren van mijn zwangerschap? K U T ! Ja, echt. Ik vind dat er net als bij sigaretten ook op een zwangerschapstest een waarschuwingsplaatje moet komen. Eentje met bijvoorbeeld ‘een positief resultaat leidt tot overmatig spugen’ of ‘Pas op! Kan slapeloze nachten veroorzaken’.

Een parasiet in mijn lijf, zo zag en zie (want jawel de klachten zijn nog niet voorbij) ik dat kleine wondertje in mijn buik. Laat ik vooropstellen dat de kleine zeer gepland en gewenst is! Ik ben ook enorm blij dat we eindelijk zwanger zijn en we over een poosje een baby in onze armen krijgen. Echt tranen van geluk bij elke echo waarbij ik weer kan spieken naar ons kindje. Die zwangerschap echter.. Die kan me nu al gestolen worden. 

Misschien heel naïef van mij, maar ik had verwacht dat mijn blijheid elk kwaaltje zou overtreffen. Dat mijn haren zouden schijnen en mijn gezicht zo zou stralen dat iedereen gelijk zou kunnen zien dat wij in verwachting zijn. 

De realiteit is echter anders: mijn gezicht werd witter dan wit en mijn haar futloos. Ook ik was futloos en kon alleen maar slapen. Extreme vermoeidheid is blijkbaar ook een kwaaltje. Lekker dan! 

Daarbij kwam nog de misselijkheid. Niets lustte ik meer. Zelfs thee of gewoon lauw water kreeg ik niet naar binnen. Poeh hé, ik wist op een gegeven moment echt niet meer wat ik moest doen. Ik ging toen ook al naar een acupuncturist gespecialiseerd in zwangerschapkwaaltjes, waardoor ik gelukkig niet meer zo vaak boven het toilet hoefde te hangen. Die vermoeidheid ging uiteindelijk ook iets beter: in plaats van een a twee uur per dag wakker, kon ik drie tot vier uur mijn bed uitkomen. Whoop whoop.

Op een gegeven moment lukte het mij zelfs niet meer om naar mijn werk te gaan en belandde ik in de ziektewet. Mijn blog lag verder ook stil en daar lag ik dan.. zwanger te zijn. Ik herkende mezelf gewoon niet meer terug.

Oh en huilen. Ik kan echt om alles huilen. Ach, dat zijn de hormonen vast.

Eerste trimester zwanger: mijn ervaring
Zo lag ik dus.

Nu de eerste twaalf weken erop zitten en iedereen het nieuws weet, hoop ik er meer van te kunnen gaan genieten. Jammer genoeg zijn de kwaaltjes nog niet voorbij en blijf ik moe en misselijk. Ik weet het daardoor zeker: wij krijgen gewoon een misselijk kind!

Maar dat maakt mij helemaal niet uit, want ik ben nu al helemaal verliefd op die kleine en kan niet wachten totdat de zwangerschap voorbij is en hij of zij in mijn armen ligt. 

Toch wil ik nog even tegen alle mama’s die ik ken zeggen: Waarom hebben jullie mij niet gewaarschuwd!?!

Groetjes
signature

Ontvang nu tijdelijk het GRATIS ebook 5x DIY's voor Pasen. Met exclusieve DIY's en printables, die niet op de blog staan!

Voer je email adres in en ontvang naast het ebook ook de maandelijkse nieuwsbrief.

Wat denk jij?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

7 Comments
  • Daisy
    17 januari, 2019

    Ohhh wat hoop ik dat je je snel weer een beetje mens voelt 😘 Groeit je buikje al? X

    • Grace
      17 januari, 2019

      Heb sinds deze week last van bandenpijn, dus het gaat beginnen… spannend! Alleen jammer dat ik nog steeds misselijk ben. Bleh.

    • Grace
      23 januari, 2019

      Ik pas nog gewoon in mijn broeken haha

  • Kris bergmans
    18 januari, 2019

    O meid heb ik jou dat nooit verteld? De eerste en laatste maanden zijn een hel! En dan nog niet te spreken over de bevalling…
    Maar het is het allemaal waard! Dat mooie kindje straks is helemaal van jou en dat is het mooiste dat er is.
    Ik denk aan je lieve groetjes Kris

    • Grace
      18 januari, 2019

      Dat heb jij mij dus nooit verteld Kris! Foei! Ik kan niet wachten totdat de kleine er is. Nog even geduld hebben..

  • Tineke
    18 januari, 2019

    De vermoeidheid vond ik nog te doen. Gewoon lekker lui op de bank netflix kijken of vroeg op bed. Misselijk is inderdaad een stuk minder, gelukkig heb ik hier nooit heel erg last van gehad. Ik hoop dat je je snel beter voelt.
    Liefs

    • Grace
      23 januari, 2019

      Wat fijn dat jij er zelf nooit veel last van hebt gehad. Hier gaat het nu langzaam aan iets beter. Hoop dat de trend doorzet.